سخنی کوتاه از خوزه ارتگا ئی گاست (1955-1883) در باب عشق
عشق در سویی گریزان از مرکز از عاشق به معشوق—از من به دیگری—سیر میکند. وقتی عشق میورزیم از صلح و ثبات درونمان رخت برمیبندیم و مجازا سوی معشوق مهاجرت میکنیم. و حال عاشقی همین حالِ مهاجرتِ مُدام است.
عشق در زمان امتداد دارد: آدمی در یک سلسله آنات ناگهانی یا متفرّد که همچون شرارهی پرّههای آسیای بادی میفروزد و میمیرد عشق نمیورزد، بلکه پیوسته عشق میورزد... عشق یک جریان است، سیّالهای است متشکل از یک مادّهی روحانی، شارهای است که همچون یک چشمه جاری میشود. عشق انفجار نیست، افاضهی مدام است، تابش نفسانی است که از عاشق سوی معشوق سیر میکند. عشق برونفشانی یکباره نیست، عشق یک جریان است. [1]
[1] Ortega Y. Gasset, 2012, On Love: Aspects of a Single Theme, Martino Fine Books, p. 13.
کلمات کلیدی: خوزه ارتگا ئی گاست، فلسفه، فلسفه عشق
